บทที่ 124: ควบคุมไม่อยู่

บทที่ 124: ควบคุมไม่อยู่

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง กลบความคันยุบยิบทั้งปวงจนหมดสิ้น และกลายเป็นความรู้สึกที่เด่นชัดที่สุดในยามนี้

หนานกงชิงเยว่เป็นคนกลัวความเจ็บปวดมาแต่ไหนแต่ไร

นางขมวดคิ้วแน่น สองมือยกขึ้นโดยไม่รู้ตัวหลายครั้ง หวังผลักคนที่กำลังอาละวาดอยู่ตรงหน้าออกไป

ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคู่นั้นซึ่งกำลังปั่นป่วนด้วยแสงสีแดงคล้ำ การต่อต้านทั้งหมดก็พลันแข็งค้างอยู่กลางอากาศ

ภายใต้ดวงตาคู่นั้นซ่อนความยึดติดอย่างคลุ้มคลั่ง ความหลงใหลอันร้อนระอุ และความหวาดหวั่นที่ไร้ที่ระบายเอาไว้ ราวกับเพียงคลายมือออกเล็กน้อย นางก็จะระเหยหายไปจากโลกของเขาโดยสิ้นเชิง

ท้ายที่สุด ความอ่อนโยนในใจนางก็ยังเอาชนะความไม่สบายทางกายได้