บทที่ 125: หนีแล้ว~

บทที่ 125: หนีแล้ว~

คราวนี้หานจือเวยสงบสติลงได้อย่างแท้จริง

สีแดงคล้ำอัปมงคลในดวงตาค่อย ๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาทั้งสองกลับคืนสู่สีดำสนิทลึกล้ำดังเดิม

ทว่าเมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมาอย่างสมบูรณ์ เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดในพริบตา—ความคลุ้มคลั่งและการควบคุมไม่อยู่ของเขา ความอดกลั้นและความอดทนของนาง...รวมถึงการระเบิดอารมณ์ในท้ายที่สุด

หัวใจของหานจือเวยเย็นวาบไปกว่าครึ่ง

ตกลงแล้ว...เขาทำสิ่งใดลงไปกันแน่

บาดแผลทั้งหลายที่เขาก่อขึ้นในนามของ “ความรัก” ความเจ็บปวดที่นางกัดฟันทนรับ บัดนี้ล้วนกลายเป็นเศษเสี้ยนแหลมคม ทิ่มแทงเขาจนแทบหายใจไม่ออก

เขาอยากอธิบาย อยากขอโทษ อยากบอกว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจ” อยากบอกว่า “ข้าเพียงหวาดกลัวเกินกว่าจะสูญเสียเจ้าไป”