บทที่ 122: “เจ้าเสียสติไปแล้ว!”

บทที่ 122: “เจ้าเสียสติไปแล้ว!”

รอยยิ้มของหานจือเวยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

ใต้ฝ่ามือคือผิวกายอุ่นร้อนของเด็กสาว ทว่าเลือดในกายเขากลับจับตัวเย็นเยียบลงทีละน้อยในชั่วขณะนี้

เด็กคนนั้น—เห็นได้ชัดว่าเป็นเลือดเนื้อของเซียวเยี่ยนเฉิน!

นางวางมือของเขาไว้ตรงนั้นอย่างทะนุถนอมยิ่ง ดวงตาและคิ้วเผยความอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความไว้วางใจอย่างหมดใจ... ท้ายที่สุดแล้ว นางมอบสิ่งเหล่านี้ให้แก่ผู้ใดกัน?

ในชั่วพริบตา รายละเอียดนับไม่ถ้วนที่เขาเคยมองข้ามพลันพุ่งแทงเข้าสู่ห้วงความคิดราวกับเข็มพิษ—

ตลอดการแนบชิดถึงสามครั้งเมื่อครู่นี้ นางไม่เคยเรียกเขาสักครั้งว่า “พี่หาน” หรือ “จือเวย”