บทที่ 121: การล่อลวง

บทที่ 121: การล่อลวง

ทว่านางไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว—ตลอดห้าปีในแดนร้างกาลวสันต์ นางกับหานจือเวยเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง ทั้งคลอเคลียแนบชิดและสัมผัสเรือนกายกันทุกค่ำคืน จนลิ้มรสความปรารถนาใคร่ครวญมาจนสิ้น

บัดนี้ เมื่อผลข้างเคียงของกายามรรคาหลิงหลงปลุกความทรงจำที่ฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตวิญญาณขึ้นมา นางจะยังแสร้งทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาได้อย่างไร?

เพียงหนึ่งเค่อ จิตสำนึกของนางก็ค่อยๆ แผ่ซ่านและพร่าเลือนราวกับกระดาษเซวียนที่เปียกน้ำ หลังจากนั้น ทุกสิ่งล้วนจมดิ่งลงสู่ปฐมโกลาหลอันไร้ขอบเขต

เหลือเพียงสัญชาตญาณของร่างกายที่เข้ายึดครองจิตสำนึกของนางโดยสมบูรณ์

ทว่าในสายตาของหานจือเวย หนานกงชิงเยว่พลันเปิดผ้าห่มลุกขึ้น แล้วเดินโซเซเข้ามาหาเขา