บทที่ 120: คืนจันทร์เพ็ญ

บทที่ 120: คืนจันทร์เพ็ญ

คำว่า “เด็ก” ในยามนี้ร้อนลวกดุจเหล็กเผานาบอยู่กลางใจ

เด็กคนนั้นในแดนลับช่วงชิงชีวิตของนางไป เขาจึงมองอีกฝ่ายเป็นศัตรู แล้วจะยอมสร้างกายเนื้อขึ้นใหม่ให้ได้อย่างไร?

ส่วนเด็กในครรภ์ของหญิงสาวตรงหน้ายิ่งไม่อาจปล่อยไว้ได้โดยเด็ดขาด!

เขาเคยลิ้มรสความเจ็บปวดกัดกร่อนถึงกระดูกจากการเฝ้ามองนางสิ้นใจต่อหน้าต่อตาในแดนร้างกาลวสันต์มาแล้วครั้งหนึ่ง แล้วจะกล้าเสี่ยงเป็นครั้งที่สองได้อย่างไร?

ทว่าความคิดนี้ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ มีเพียงต้องค่อย ๆ วางแผน เริ่มจากลบล้างจิตวิญญาณของเด็กเลวนั่นอย่างลับ ๆ จากนั้นจึงหาวิธีที่รัดกุมกำจัดทารกในครรภ์ของหญิงสาว

ก่อนลงมือ เขาต้องวางแผนให้รอบคอบ มิอาจทำลายรากฐานของชิงเยว่แม้แต่น้อย