บทที่ 112: ห้าปี

บทที่ 112: ห้าปี

เขาไม่เคยสงสัยเลยว่าหนานกงชิงเยว่ไม่ปรารถนาจะให้กำเนิดทายาทของเขา—นางไม่เคยแตะต้องยาต้มคุมกำเนิดแม้สักครั้ง

หานจือเวยรู้ความเคลื่อนไหวในตำหนักคุนหนิงอย่างกระจ่างแจ้ง ทั้งอาหารการกินและความเป็นอยู่ในแต่ละวันของนาง เขาล้วนรับรู้โดยละเอียด

เมื่อไม่มีอุปสรรคภายนอก เช่นนั้นก็คงทำได้เพียงสรุปว่าเวลายังมาไม่ถึง

เขานึกถึงคำกล่าวของหมอหลวงขึ้นมา: หากจิตใจปลอดโปร่ง ย่อมให้กำเนิดครรภ์มังกรได้ง่ายกว่า

หานจือเวยสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนกดความคิดมืดมนที่พลุ่งพล่านเหล่านั้นกลับลงไปจนหมดสิ้น

ช่างเถิด ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน

ขณะที่กำลังเหม่อลอย คนบนแคร่ไม้ไผ่ก็ขยับแพขนตาเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้น