กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 111: ชีวิตประจำวันและความไม่สบายใจ
เขาวางฎีกาลงทันที ก่อนเอี้ยวตัวโอบนางเข้าสู่อ้อมแขน ปลายนิ้วลูบเรือนผมของนางเบา ๆ แล้วกล่าวเสียงแผ่วว่า “เป็นความผิดของข้าเอง ไม่ควรปล่อยให้ภรรยาต้องรู้สึกโดดเดี่ยว”
เขาไม่เคยยอมใช้คำเรียกยกย่องอย่าง “ฮองเฮา” หรือ “คู่บัลลังก์” เพราะรู้สึกว่าฟังดูห่างเหินเกินไป ราวกับนำอีกฝ่ายไปตั้งไว้บนที่สูงเพื่อสักการะ
สู้เรียกกันว่า “ภรรยา” เช่นสามีภรรยาทั่วไปยังจะดีกว่า ทุกถ้อยคำล้วนอบอวลด้วยความอ่อนโยนที่ไม่อาจจางหาย
หนานกงชิงเยว่เข้าใจหลักการงอนเล็กน้อยเพื่อเพิ่มรสชาติให้ความรักเป็นอย่างดี นางเพียงทำหน้างอง้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นแตะริมฝีปากลงบนมุมปากของเขาเบา ๆ “เอาละ ข้ายกโทษให้เจ้าแล้ว”