บทที่ 113: ทรมานจากการตั้งครรภ์

บทที่ 113: ทรมานจากการตั้งครรภ์

ดังนั้น ในใจของหานจือเวย เขาจึงเป็น “ปัจจุบันที่ยังดำเนินต่อไป” อย่างมีชีวิตชีวาเสมอ มิใช่ “อดีต” ที่สามารถเก็บเข้าหมวดหมู่ได้

ยามนี้เมื่อมองสีหน้ากระวนกระวายของเขา ความสะเทือนใจในส่วนลึกยังไม่จางหาย ความคับแค้นที่ซ่อนเร้นสายหนึ่งก็พลันเอ่อล้นขึ้นมาอย่างเงียบงัน—มิใช่ความเกลียดชัง หากเป็นความน้อยเนื้อต่ำใจที่ว่า “ข้าทุ่มเททุกอย่างเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับไม่ยอมมอบคะแนนเต็มให้ข้าเสียที” ในที่สุดก็พบช่องทางระบาย

พี่หาน เดิมทีข้าเพียงอยากแกล้งตายหลบหนีให้จบลงอย่างสงบ คว้าระดับความชื่นชอบให้เต็มแล้วถอนตัวจากฉากไปอย่างมีศักดิ์ศรี

แต่เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมขีดเส้นจบให้ข้าเสียที?

ในเมื่อเจ้าทำให้ข้าสิ้นความอดทนไปกับภารกิจพิชิตใจครั้งนี้ ก็อย่าตำหนิข้าที่จะใช้วิธีการโหดเหี้ยมที่สุด สลักรอยแผลที่ไม่มีวันลบเลือนลงในใจของเจ้า