บทที่ 107: “ชิงเยว่ ขอเวลาให้ข้าอีกสักหน่อย...”

บทที่ 107: “ชิงเยว่ ขอเวลาให้ข้าอีกสักหน่อย...”

ม่านรถม้าถูกเปิดออก หนานกงชิงเยว่ก้าวลงจากรถม้า

นางมองร่างซึ่งอาบไปด้วยฝุ่นธุลีบนหลังม้า ดวงตาแดงเรื่อ ทว่าชั่วพริบตาต่อมากลับคลี่รอยยิ้มออกมา

โดยไม่สนใจสายตาตกตะลึงจนแทบแข็งค้างของเหล่าผู้คุ้มกันด้านหลัง นางยกชายกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งตรงไปหาเขา

หานจือเวยพลิกตัวลงจากหลังม้าทันที แม้แต่บังเหียนก็ยังไม่มีเวลาผูก เขาก้าวยาว ๆ ตรงไปต้อนรับหญิงสาว

ภายใต้สายตาของผู้คนหลายสิบคู่ ทั้งสองโผเข้ากอดกันแน่น

เกราะเย็นเยียบ ทว่าไออุ่นในอ้อมกอดกลับเป็นของจริง หนานกงชิงเยว่ซบหน้าลงกับอกของเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นกระหน่ำ ก่อนน้ำตาจะร่วงหล่นลงมาในที่สุด