บทที่ 106: ในที่สุดก็ได้พบกัน

บทที่ 106: ในที่สุดก็ได้พบกัน

หมอหลวงเฉินต้องมาตรวจชีพจรให้เหล่าพระสนมและพระชายาตามธรรมเนียมทุกไม่กี่วัน หนานกงชิงเยว่จึงอาศัยโอกาสจากการตรวจตามวาระนี้ ขอร้องให้เขาช่วยเหลือเสียงแผ่วอยู่หลังม่าน

หมอหลวงเฉินเคยได้รับพระคุณช่วยชีวิตจากหนานกงฉงเมื่อครั้งยังหนุ่ม ครั้นได้ยินเช่นนั้น ปลายนิ้วของเขาพลันชะงัก ก่อนจะเข้าใจความนัยในทันที

หลังตรวจชีพจร เขากราบทูลจักรพรรดิชราว่า พระสนมเอกประชวรด้วยอาการลมหนาว ทั้งยังมีอาการไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อม จำต้องพักฟื้นอย่างสงบนิ่งอย่างน้อยสิบวันจึงจะเดินทางด้วยรถม้าได้ มิฉะนั้นเกรงว่าจะเป็นอันตรายถึงชีวิต

จักรพรรดิชราขมวดคิ้ว

เขาย่อมหลงใหลในรูปโฉมของหนานกงชิงเยว่จริง ทว่าสตรีงามผู้เย็นชาราวน้ำแข็งและไม่เคยกล่าวถ้อยคำดี ๆ กับเขาเลย ย่อมไม่สำคัญเท่าชีวิตและทรัพย์สินของตนเอง