บทที่ 108: การรักษาโรคระบาด

บทที่ 108: การรักษาโรคระบาด

หานจือเวยจงใจข้ามเรื่อง “การขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ” ไป เพียงผูกเรื่อง “การสังหารอาซือหลาน” เข้ากับ “การเซ่นไหว้รำลึก” ไว้อย่างแนบแน่น

ราวกับในสายตาของเขา เรื่องแรกเป็นเพียงกระดานหมากที่จำต้องเดิน ส่วนเรื่องหลังต่างหากคือบทสรุปที่เขาอยากมอบคำตอบแก่นางและหนานกงฉงอย่างแท้จริง

หนานกงชิงเยว่หลุบตาลง หยาดน้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนกระดาษจดหมาย ทำให้ชื่อของบิดาพร่ากระจาย

นางกล่าวเสียงแผ่วว่า “พี่หาน ท่านทำได้ดีมากแล้ว ท่านพ่อเลือกเส้นทางนี้เอง นี่คือทางออกหนึ่งเดียวในห้วงอับจน ท่านเป็นคนที่เขาไว้วางใจ... ข้าไม่ตำหนิท่าน”

หานจือเวยราวกับได้รับพระราชทานอภัยโทษ เขาโอบเด็กสาวเข้ามาในอ้อมแขนอีกครั้งพลางกล่าวว่า “ขอบใจเจ้า ชิงเยว่! วางใจเถิด เรื่องที่ข้ารับปากท่านลุงไว้ ข้าจะทำให้สำเร็จแน่นอน!”