บทที่ 105: การอพยพลงใต้และโรคระบาด

บทที่ 105: การอพยพลงใต้และโรคระบาด

ขบวนรถม้าที่มุ่งลงใต้เคลื่อนผ่านไปด้วยเสียงอึกทึก บดขยี้ทั้งขุนเขาและผืนแผ่นดินที่แตกสลาย รวมถึงศักดิ์ศรีสุดท้ายของหนานกงชิงเยว่

สายตาหื่นกระหายของจักรพรรดิชราไม่คิดปิดบังแม้แต่น้อย ราวกับอสรพิษเหนียวหนืดเลื้อยพันอยู่บนร่างนาง ทำให้นางนึกถึงคราใดก็รู้สึกคลื่นเหียนจนแทบอาเจียน

นางไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคนเขลาเบาปัญญาและตัณหาจัดเช่นนี้ ขึ้นนั่งบนบัลลังก์มังกรได้อย่างไร

มิใช่เพียงจักรพรรดิเท่านั้น เหล่าองค์ชายเองก็แสดงท่าทีอัปลักษณ์ออกมาไม่แพ้กัน