บทที่ 104: “เทพหมาป่าแห่งฟ้าคราม”

บทที่ 104: “เทพหมาป่าแห่งฟ้าคราม”

การเคลื่อนไหวของหานจือเวยรวดเร็วจนน่าตกใจ ราวกับโชคชะตาได้กดปุ่มเร่งความเร็วอยู่เบื้องหลังเขา

คืนนั้นเอง เขาถือศีรษะของหนานกงฉงไว้ในมือ แล้วก้าวเข้าสู่ค่ายใหญ่ของชนเผ่าเถื่อนเพียงลำพัง

ดวงตาสีเขียวเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าราชันชางหลิง กลายเป็นหลักฐานผ่านทางสำหรับเปิดประตูเข้าไปในกระโจมของข่าน

เมื่ออาซือหลานมองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน ทุกคนในกระโจมต่างตระหนักได้ว่า ชายหนุ่มผู้นี้มีสายเลือดเกี่ยวพันกับข่านอย่างไม่อาจปฏิเสธ

หากมองแยกกันอาจไม่รู้สึกว่าคล้ายคลึง ทว่าเมื่อวางใบหน้าทั้งสองไว้เคียงกัน ก็เห็นได้ทันทีว่ามีโครงกระดูกใบหน้าเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว