บทที่ 103: ห้วงอับจน

บทที่ 103: ห้วงอับจน

เขายืนอยู่บนด่านเมืองที่พังทลาย มองดูพายุทรายทั่วฟ้า และมองกองทัพศัตรูที่ดำทะมึนอยู่ไกลออกไป

เบื้องหลังคือทหารที่เหลือรอด ซึ่งบาดเจ็บล้มตายอย่างหนักทั้งยังหิวโหยและหนาวเหน็บ ส่วนเบื้องหลังยิ่งกว่านั้น—ไม่มีแรงสนับสนุนหรือความไว้วางใจใดจากนครหลวงมหาเว่ยเหลืออยู่อีกแล้ว

ภักดีต่อองค์จักรพรรดิและปกป้องบ้านเมืองมาหลายสิบปี ผ่านการนองเลือดในสนามรบและรอดตายมานับครั้งไม่ถ้วน ปกป้องชายแดนกว่าหมื่นลี้ของมหาเว่ยเอาไว้ได้ ท้ายที่สุดสิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่รางวัลกับความไว้วางใจ หากเป็นความหวาดระแวง การใส่ร้าย การทอดทิ้ง และห้วงอับจน

มหาเว่ยทอดทิ้งเขา ทอดทิ้งชายแดนเหนือ และทอดทิ้งเหล่าทหารผู้พิทักษ์ชายแดนที่อาบเลือดทุกคน