บทที่ 102: สงคราม

บทที่ 102: สงคราม

สามนครชายแดนเหนือคือปราการดุจลำคอทั้งสามสายที่คอยปกป้องนครหลวงมหาเว่ย

หลังจากซั่วโม่และเหิงเฟิงถูกตีแตกติดต่อกัน ด่านเจิ้นหลานจึงกลายเป็นจุดชี้เป็นชี้ตายเพียงแห่งเดียวที่โดดเดี่ยวอยู่บนเส้นด้าย

ด่านแห่งนี้มีเทือกเขาทอดยาวหนุนหลัง อีกทั้งยังคุมเส้นทางแคบเอาไว้ หากเสียปราการเมื่อใด ทหารม้าชนเผ่าเถื่อนก็จะบุกทะลวงเข้ามาได้โดยไร้อุปสรรค เหยียบย่ำใจกลางจงหยวนจนแหลกสลาย

ยามนี้ควันศึกภายในด่านยังไม่จางหาย ซากกำแพงและซากปรักหักพังเต็มไปด้วยรอยลูกธนู คราบเลือดแห้งกรังซึมลึกเข้าไปในก้อนอิฐและศิลา

ทหารรักษาการณ์ล้มตายและบาดเจ็บไปกว่าครึ่ง ผู้รอดชีวิตล้วนมีบาดแผล เกราะแตกพัง อาวุธในมือบิ่นและมีรอยแหว่ง

ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นคือเสบียงหมดสิ้น เหลืออาหารเพียงพอประทังได้อีกสามวัน ขวัญกำลังใจของกองทัพจวนเจียนจะแตกสลาย