บทที่ 101: การออกศึก

บทที่ 101: การออกศึก

หนานกงชิงเยว่ไม่ได้ตอบเขาโดยตรง เพียงกวักมือเรียกเขา

หานจือเวยขยับเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว

“ย่อตัวลง หลับตาเสีย”

เด็กสาวกล่าวเช่นนั้น

เขาจึงทำตามคำของนาง

หนานกงชิงเยว่เห็นไฝเม็ดเล็กบนเปลือกตาซ้ายของเขา จึงยื่นมือขวาออกไป ใช้ปลายนิ้วลูบไล้อย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู ก่อนประทับจุมพิตอ่อนโยนลงบนนั้น

ขนตาของหานจือเวยสั่นไหว เขาอยากลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกเด็กสาวเอ่ยห้ามเสียงต่ำ

“ห้ามขยับ!”

หานจือเวยจึงไม่ขยับจริง ๆ