บทที่ 100: “ชิงเยว่ เจ้าอยากได้ความรักเช่นใด?”

บทที่ 100: “ชิงเยว่ เจ้าอยากได้ความรักเช่นใด?”

หลังจัดการให้บุตรีพักผ่อนเรียบร้อย หนานกงฉงก็ระดมกำลังพลในทันที ก่อนนำทหารมุ่งหน้าไปยังเขตประสบภัยใจกลางแผ่นดินไหว

พระราชโองการที่องค์จักรพรรดิพระราชทานด้วยพระองค์เองกดทับอยู่บนบ่า ในฐานะผู้บัญชาการหลักของภารกิจกู้ภัยหลังภัยพิบัติครั้งนี้ เขาย่อมไม่อาจปัดความรับผิดชอบได้

หลังบิดาจากไป หนานกงชิงเยว่ก็พักรักษาตัวอย่างสบายใจอยู่ในคฤหาสน์ชานเมือง

นอกคฤหาสน์คือแดนนรกของผู้รอดชีวิตจากหายนะ เสียงร่ำไห้ยังคงดังไม่ขาดสายท่ามกลางกำแพงพังทลายและซากปรักหักพัง ทว่าภายในคฤหาสน์กลับสงบราวแดนสวรรค์อันพ้นโลก กลิ่นยาอบอวลจาง ๆ และไม่มีผู้ใดมารบกวน

ความสงบมั่นคงนี้ทำให้นางรู้สึกราวกับอยู่ในภาพมายา อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียกระบบในใจ: 【ลิขิตสวรรค์ ที่นี่ไม่ใช่แดนลับหรอกหรือ? เหตุใดแม้แต่แผ่นดินไหวก็ยังมีได้เล่า?】