บทที่ 99: ได้รับการช่วยเหลือ

บทที่ 99: ได้รับการช่วยเหลือ

หนานกงชิงเยว่ก้มศีรษะ ซุกใบหน้าลงลึกกว่าเดิม น้ำตาเปียกชื้นสาบเสื้อของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนยามเอื้อนเอ่ยถ้อยคำปัดผ่านกลางอกของเขาเป็นระลอก “ข้าจะทำเช่นนี้กับเจ้าเพียงคนเดียว”

หานจือเวยรู้สึกราวกับหัวใจทั้งดวงกำลังหลอมละลาย

เขากอดนางแน่นขึ้นอีกครั้ง ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของนางเบา ๆ พลางปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “หลับเถิด เมื่อหลับไปแล้วก็จะไม่เจ็บแล้ว”

ภายใต้การปลอบประโลมอันอ่อนโยนของเขา หนานกงชิงเยว่ก็ผล็อยหลับสนิทลงไปจริง ๆ

เมื่อฟังเสียงลมหายใจแผ่วเบาและยาวสม่ำเสมอของคนในอ้อมแขน หานจือเวยก็รู้สึกถึงความอ่อนโยนและความเวทนาอันยากจะเอื้อนเอ่ยที่เอ่อท้นขึ้นในใจ

เขาก้มศีรษะลง ประทับจุมพิตแผ่วเบาบนหน้าผากของนาง ก่อนรำพึงในใจอย่างไร้สุ้มเสียงว่า

ขอบคุณเจ้า ชิงเยว่