บทที่ 98: “หานจือเวยมีใจให้หนานกงชิงเยว่”

บทที่ 98: “หานจือเวยมีใจให้หนานกงชิงเยว่”

หนานกงชิงเยว่จึงกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็ไม่ถือสา เจ้าไม่จำเป็นต้องลงมือสังหารเขาด้วยตนเอง ขอเพียงคนผู้นั้นไม่เคยรู้ถึงการมีอยู่ของเจ้า และเจ้าไม่ยอมรับว่าเขาเป็นบิดา ในสายตาคนนอก พวกเจ้าสองคนไม่มีความเกี่ยวข้องกัน เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว”

“แม่นางหนานกง” หานจือเวยถามเสียงต่ำ “เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเขาเป็นผู้ใด?”

หนานกงชิงเยว่ไม่ปิดบังเขา “ข่านองค์ปัจจุบันแห่งทุ่งหญ้า อาซือหลาน”

ในใจหานจือเวยพลันสะท้าน ก่อนเปลวเพลิงอันร้อนแรงจะลุกโชนขึ้น

นั่นคือความเคียดแค้น ความทะเยอทะยาน และความมุ่งมั่น

“ไม่—”

เขากล่าวทีละคำอย่างชัดเจนว่า “คนผู้นี้ ข้าจะต้องสังหารให้ได้”

“ข้าจะใช้ศีรษะของราชันแห่งทุ่งหญ้าเป็นสินสอดสู่ขอเจ้า”