กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 97: ข้าชอบเจ้า
ช่างเถิด
ในเมื่อเลือกทางนี้แล้ว ต่อให้เสียใจมากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์
คนในอ้อมแขนยังอยู่ นั่นก็คุ้มค่าแล้ว
หานจือเวยกระชับอ้อมแขน พลางวางคางลงบนกระหม่อมของนางเบา ๆ
ท่ามกลางความมืดมิดไร้ขอบเขตและแรงสั่นสะเทือนที่ยังไม่หยุดลง เขาบังคับตนเองให้สงบลง—ยามนี้มีเพียงต้องรักษาเรี่ยวแรง รอคอยความช่วยเหลืออย่างเงียบ ๆ
เขาต้องมีชีวิตอยู่ และพานางออกไปด้วยกันให้ได้
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ในที่สุดแผ่นดินก็หยุดสั่นไหว
เสียงอึกทึกค่อย ๆ ถอยห่างดุจกระแสน้ำ เหลือเพียงความเงียบงันอันน่าพิกลแผ่ปกคลุมไปทั่ว
“...พี่หาน”