บทที่ 96: ติดอยู่ในซากเรือน

บทที่ 96: ติดอยู่ในซากเรือน

หานจือเวยไม่มีเวลาลังเลแม้ชั่วขณะ เขาพลันปล่อยมือ หันกายแล้วพุ่งเข้าไปในเรือนที่สั่นคลอนใกล้พังถล่ม

มีคนด้านหลังร้องเรียกเขาด้วยความตื่นตระหนก “คุณชายหาน! เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ? เรือนกำลังจะถล่ม!”

เขาไม่สนใจเสียงนั้นแม้แต่น้อย

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย อีกทั้งเขาไม่เคยเข้าไปในห้องหอของหนานกงชิงเยว่มาก่อน จึงยากจะจำแนกทิศทางได้ชั่วขณะ

เขาทำได้เพียงเดินโซเซฝ่าการสั่นไหวรุนแรง พลางตะโกนสุดเสียง “แม่นางหนานกง! เจ้าอยู่ที่ใด? แม่นางหนานกง——!”

เสียงตะโกนถูกเสียงครืนสนั่นกลบไปกว่าครึ่ง ลำคอของเขาแหบแห้งไปแล้ว

ไม่นานนัก เสียงตอบรับอ่อนแรงก็ดังมาจากไม่ไกล แผ่วเบาราวเส้นไหม ทว่าเขายังคงจับทิศทางได้อย่างแม่นยำ “พี่หาน... ข้าอยู่ที่นี่...”