บทที่ 89: นอกรีตแหกขนบ

บทที่ 89: นอกรีตแหกขนบ

เมื่อเขามองหานจือเวยอีกครั้ง แววดูแคลนในดวงตายังคงไม่จางหาย ทว่ากลับเพิ่มความเย็นชาแบบคนกำลังประเมินสิ่งของขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง—ต่อให้ใช้เป็นตัวประกันเพื่อบีบให้ทหารเถื่อนล่าถอยไม่ได้ ใบหน้าที่ผสานเค้าโครงชาวจงหยวนเข้ากับสีดวงตาแบบชนต่างเผ่า และสายเลือดที่ยากจะอธิบายให้ชัดเจนนี้ บางทีอาจยังรีดคุณค่าออกมาใช้ประโยชน์ในทางอื่นได้

หานจือเวยไม่รู้ตัวเลยว่าหนานกงฉงกำลังคิดคำนวณอยู่ในใจ เขาทุ่มเทจิตใจทั้งหมดให้หนานกงชิงเยว่เพียงผู้เดียว

เด็กสาวมีน้ำตาคลอหน่วย ราวกับหยาดน้ำกำลังจะร่วงหล่น ในที่สุดหัวใจของเขาก็อ่อนยวบ ความดื้อรั้นและศักดิ์ศรีอันน่าเวทนาของนางแตกสลายจนหมดสิ้นท่ามกลางแววตาเปี่ยมน้ำตาคู่นั้น

“เจ้า...อย่าร้องไห้ ข้ากลับไปกับเจ้าก็ได้”