บทที่ 90: ขี่ม้ากลับจวนพร้อมกัน

บทที่ 90: ขี่ม้ากลับจวนพร้อมกัน

“อย่างไรเสีย ใจของลูกก็ตัดสินใจแล้ว หากท่านพ่อไม่ช่วยก็ช่างเถิด แต่อย่าได้ขัดขวางลูกเชียว ไม่เช่นนั้นลูกจะโกรธจริง ๆ”

หนานกงชิงเยว่ดึงแขนเสื้อของเขาพลางเขย่าเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนหวานเจือแววออดอ้อนอยู่หลายส่วน

หนานกงฉงสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงอย่างฝืนทน

เขาครุ่นคิดอยู่ในใจว่า หากขัดขวางอย่างแข็งกร้าวในยามนี้ ย่อมมีแต่จะกระตุ้นความดื้อรั้นของบุตรี มิสู้คล้อยตามนางไปก่อน

รอให้เขาสืบสาวภูมิหลังและความเป็นมาของหานจือเวยจนกระจ่าง ถึงเวลานั้นย่อมมีเหตุผลมากพอให้นางตัดใจจากความคิดนี้ด้วยความเต็มใจ