บทที่ 87: “ข้าอยากพบพี่หานอยู่บ่อยๆ”

บทที่ 87: “ข้าอยากพบพี่หานอยู่บ่อยๆ”

กล่าวจบ นางก็หันไปทางหานจือเวย น้ำเสียงอ่อนลงทันที ราวกับกลัวเขาจะไม่เชื่อ จึงรีบร้อนเสริมว่า “พี่หาน เจ้าอย่าไปฟังท่านพ่อของข้าเลย รอข้ากลับไปพักผ่อนจนหายดีแล้ว ข้าจะรีบนำทองไปส่งให้เจ้าเอง ทองคำหนึ่งร้อยตำลึงตามที่ตกลงกันไว้ ขาดแม้แต่ส่วนเดียวก็ไม่มีวัน—”

นางจ้องมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย กล่าวทีละคำอย่างหนักแน่น “เจ้ากลับจวนกั๋วกงไปพร้อมกับข้าเถิด”