บทที่ 82: คำถาม

บทที่ 82: คำถาม

หนานกงชิงเยว่ถอนหายใจเบา ๆ ปลายนิ้วไล้ผ่านรอยยับที่ไม่มีอยู่จริงบนปลายแขนเสื้อ ก่อนเดินตามไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ทั้งสองเดินเรียงหน้าหลังมาถึงนอกห้องโถงพอดี ก็เห็นหานจือเวยยืนพิงบานประตูอยู่

ร่างของเขาตั้งตรงสง่างามดุจต้นสน หันหน้าออกไปยังแสงสนธยานอกเรือน ท่วงท่าดูผ่อนคลาย ทว่ากล้ามเนื้อทั่วร่างกลับเกร็งแน่นราวเหล็ก มือขวาวางอยู่เหนือกริชข้างเอวอย่างหลวม ๆ—เขาเปรียบเสมือนคันธนูที่ขึ้นสายจนสุด เพียงเหยื่อเผยช่องโหว่ก็พร้อมจู่โจมดุจสายฟ้า

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบา เขาจึงเหลียวศีรษะเล็กน้อย