กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 81: รับความผิดไว้เอง
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย นางยกมือรวบเส้นผมที่สยายอยู่บนไหล่ ก่อนหันไปมองหลี่ต้าหยาแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “แม่นางหลี่ ช่วยเกล้าผมให้ข้าสักมวยได้หรือไม่? ปล่อยสยายเช่นนี้ไม่สะดวกเอาเสียเลย”
หลี่ต้าหยาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น นางกล่าวตะกุกตะกักว่า “ฝีมือของข้าไม่ดี เกรงว่าจะทำให้ผู้สูงศักดิ์เจ็บ...”
“ไม่เป็นไร”
รอยยิ้มของหนานกงชิงเยว่อ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม “เพียงอย่าให้ดูตามมีตามเกิดเช่นตอนนี้ก็พอ ข้าเชื่อใจเจ้า”
คำว่า “ข้าเชื่อใจเจ้า” เปรียบดังก้อนกรวดเล็ก ๆ ที่ถูกโยนลงกลางใจของหลี่ต้าหยา ก่อเกิดระลอกความอบอุ่นบางเบา
นางสูดลมหายใจเข้าลึก พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถ้า...ถ้าเช่นนั้น ข้าจะลองดู”