บทที่ 83: ปากแข็ง

บทที่ 83: ปากแข็ง

กล่าวจนถึงท้ายที่สุด นางแทบจะมองหนานกงชิงเยว่ด้วยสีหน้าอ้อนวอน ดวงตาเต็มไปด้วยคำขอร้องอันสิ้นหวัง ขอเพียงให้นางเชื่อคำกล่าวนี้ และอย่าได้ซักไซ้ต่อไปอีก

หนานกงชิงเยว่มองนางเงียบ ๆ ในดวงตาฉายแววเย็นชาปนเวทนา

เด็กสาวตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้ว ทว่ายังใช้คำโกหกอันไร้ชั้นเชิงปกป้องมารดาผู้มีเจตนาร้ายของนางอย่างสุดชีวิต

ทว่าสีหน้าของหานจือเวยยังคงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

เขาจ้องหลี่ต้าหยาอย่างเย็นชา แววตาคมกริบราวกับสามารถผ่าเปิดมุมมืดที่สุดในใจคนได้ “เจ้ากำลังโกหก”

รูม่านตาของหลี่ต้าหยาหดตัวฉับพลัน ริมฝีปากสั่นระริกขณะคิดจะแก้ตัว ทว่ากลับเห็นหานจือเวยก้าวเข้ามา

การเคลื่อนไหวของเขาเร็วราวสายฟ้า ปลายนิ้วกดลงอย่างหนักตรงจุดสลบข้างลำคอของนาง