บทที่ 80: จัดการจางกุ้ยฮวา

บทที่ 80: จัดการจางกุ้ยฮวา

กล่าวจบ นางก็แทบจะพาหนานกงชิงเยว่ออกไปทันที ฝีเท้าเร่งร้อนราวกับกำลังหนีบางสิ่ง หรือไม่ก็ต้องการตรึงวิกฤตครั้งนี้ไว้ในเขตปลอดภัยให้ได้ ก่อนที่มารดาจะเอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง

ม่านประตูบ้านดินร่วงลง กั้นสายตาตกตะลึงและหม่นมืดของจางกุ้ยฮวาเอาไว้

หลี่ต้าหยาเดินนำอยู่ด้านหน้า แผ่นหลังบอบบางแต่เหยียดตรง ประหนึ่งหญิงชาวบ้านขลาดเขลาที่คุกเข่าก้มกราบและตัวสั่นเมื่อครู่ เป็นเพียงภาพหลอน

มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ เสื้อผ้าเนื้อหยาบบนแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นจนแนบติดผิว ทั้งเย็นทั้งเหนียวเหนอะ—ร่องรอยที่ความหวาดกลัวทิ้งไว้

อากาศภายในห้องโถงราวกับแข็งตัว กลายเป็นความเงียบงันอันไร้ชีวิต