บทที่ 79: เจตนาดี

บทที่ 79: เจตนาดี

ทว่าเพียงคำว่า “ขอบคุณ” กลับทำให้หลี่ต้าหยาชะงักค้างอยู่กับที่

นางเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วพลันสบเข้ากับใบหน้าของหนานกงชิงเยว่ จนถึงกับแข็งค้างราวถูกสายฟ้าฟาด

นางไม่เคยพบสตรีที่งดงามถึงเพียงนี้มาก่อน—ไม่ใช่ตัวนางเอกงิ้วที่แต่งหน้าจัดบนเวทีตรงหัวหมู่บ้าน และไม่ใช่คุณหนูในร้านผ้าแพรของเมืองที่ประดับลวดลายทองเงิน หากเป็นความงามที่นางไม่เคยจินตนาการถึง และยิ่งไม่อาจหาถ้อยคำใดมาอธิบายได้

ใบหน้านั้นประหนึ่งถูกชโลมด้วยแสงจันทร์ คิ้วตางดงามดุจภาพวาดแต่ไม่แปดเปื้อนกลิ่นอายโลกีย์ สีหน้าเรียบสงบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยบารมีน่าเกรงขาม

นางนั่งอยู่ในเรือนดินอันมืดสลัว ทว่ากลับประหนึ่งลำแสงสายหนึ่ง ส่องจนผนังทั้งสี่ด้านเปล่งประกาย และส่องให้ความคิดลับ ๆ ในใจของหลี่ต้าหยาไร้ที่หลบซ่อน