บทที่ 73: “ข้ายินดีอย่างยิ่งที่ได้พบเจ้า”

บทที่ 73: “ข้ายินดีอย่างยิ่งที่ได้พบเจ้า”

แม้ไข้จะเผาผลาญจนสติพร่าเลือน ทว่านางยังจดจำอุณหภูมิจากปลายนิ้วของเขายามป้อนโอสถ รวมถึงคำปลอบเสียงแผ่วว่า “เด็กดี” ได้เสมอ

เสียงของระบบดังขึ้นอย่างรวดเร็ว: 【อ้อ ลืมบอกโฮสต์ไปเลย เพราะความทรงจำของหานจือเวยถูกผนึก ระดับความชื่นชอบที่เขามีต่อเจ้าจึงถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ชั่วคราว ต้องพิชิตใจใหม่อีกครั้ง รอจนค่าตัวเลขเพิ่มขึ้นจนสอดคล้องกับความเป็นจริง ระบบจึงจะรายงานความคืบหน้าต่อ】

【……เอาเถิด】

หนานกงชิงเยว่ไม่ประหลาดใจแม้แต่น้อย กลับรู้สึกว่านี่อาจเป็นโอกาสเสียด้วยซ้ำ

นางมีความทรงจำครบถ้วน ส่วนเขาเปรียบเสมือนผู้ถือกำเนิดใหม่ เป็นกระดาษขาวว่างเปล่า แดนลับแห่งนี้ช่างปูเส้นทางอันยอดเยี่ยมให้นางโดยแท้