บทที่ 74: ป่าต้นพลับ

บทที่ 74: ป่าต้นพลับ

ฝีเท้าของหานจือเวยชะงักไปชั่วขณะอย่างแทบสังเกตไม่เห็น

หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้นอีกครั้ง

เขาก้มหน้ามองถนนดินใต้ฝ่าเท้าที่ถูกน้ำฝนชะจนเปียกชุ่มและวาววับ ใบหูค่อย ๆ ร้อนผ่าวขึ้นมา

เหล่าชนชั้นสูงผู้ถือกำเนิดในตระกูลมั่งคั่งเหล่านี้... พูดจาตรงไปตรงมาจนรับมือได้ยากเช่นนี้กันทุกคนเลยหรือ?

หรือมีเพียงนางที่พิเศษ?

เมื่อถนนบนเขาเลี้ยวผ่านโค้งหนึ่ง กลิ่นหอมหวานเลี่ยนของผลไม้ก็ลอยอวลขึ้นมาในอากาศโดยพลัน

หนานกงชิงเยว่สูดกลิ่นเบา ๆ พลางพาดอยู่บนไหล่ของเขาและมองไปเบื้องหน้า—จึงเห็นว่าบนพื้นที่ลาดชันกลางภูเขามีป่าต้นพลับผืนหนึ่งขึ้นเรียงรายอยู่อย่างหนาแน่น