บทที่ 72: คลายหนาว

บทที่ 72: คลายหนาว

แผ่นหลังของหานจือเวยพลันแข็งเกร็ง

เขาไม่ได้หันกลับไป เพียงทอดสายตาลงบนเปลวไฟที่กำลังลุกไหว ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเล็กน้อย

บุรุษสตรีพึงรักษาระยะห่างระหว่างกัน

ทว่าเสียงไอเบา ๆ จากด้านหลังก็ดังขึ้นอีกครั้ง แผ่วเบาเป็นระยะ ราวกับพยายามกลั้นไม่ให้เกิดเสียง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจสะกดกลั้นไว้ได้

เขาหลับตาลงชั่วครู่

“...ล่วงเกินแล้ว”

น้ำเสียงแหบพร่า แทบจะกัดฟันกล่าวออกมา

เขาหันกลับไป ยื่นมือโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน

ร่างกายของหนานกงชิงเยว่เย็นเยียบราวหยกที่แช่อยู่ในน้ำพุ ทันทีที่แขนของเขากระชับแน่น ขนตาก็สั่นไหวขึ้นมาเอง