บทที่ 71: สายฝนที่มาได้จังหวะพอดี

บทที่ 71: สายฝนที่มาได้จังหวะพอดี

ทั้งยังชี้ชัดว่าเป้าหมายหลักของมือสังหารไม่ใช่นาง การช่วยนางจึงไม่ทำให้ต้องเผชิญการไล่ล่าไม่รู้จบ อีกทั้งยังวางเดิมพันไว้อย่างชัดเจน—คำมั่นสัญญาจากบุตรีเพียงคนเดียวของจิ้งกั๋วกงนั้นมีน้ำหนักมากพอจะกลบความเสี่ยงทั้งปวง

หานจือเวยมองนางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างไม่เร่งร้อนว่า “เจ้าไม่ลุกหรือ?”

แก้มของหนานกงชิงเยว่พลันขึ้นสีแดงจางๆ ความสุขุมจากการกล่าวถ้อยคำอย่างฉะฉานเมื่อครู่พลันมีรอยร้าว น้ำเสียงของนางก็แผ่วลง “ข้า...ขาอ่อนแรงจนยืนไม่ไหว”

นางเม้มริมฝีปาก ราวกับลังเลอยู่ในใจชั่วครู่ ท้ายที่สุดก็เงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเจือความกระดากอายอยู่หลายส่วน “คุณชาย...ให้ข้าขี่หลังไปสักระยะได้หรือไม่?”