บทที่ 66: ค่ายกลเคลื่อนย้ายบรรพกาล

บทที่ 66: ค่ายกลเคลื่อนย้ายบรรพกาล

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หนานกงชิงเยว่ก็หันกลับมายิ้มอ่อนโยนให้เขา

“ขอบคุณเจ้า พี่หาน”

ผิวขาวดุจหิมะ เส้นผมดำขลับ เงาอาภรณ์สีเขียวทอดยาว

มุกแดงสั่นไหว กลิ่นหอมจางกรุ่นอวลอยู่ตามแขนเสื้อ

เมื่อโฉมงามคลี่ยิ้ม ย่อมสะกดดวงใจผู้คน

【ติ๊ง! ตรวจพบว่าบุตรแห่งลิขิตสวรรค์หานจือเวยมีระดับความชื่นชอบต่อโฮสต์เพิ่มขึ้น 3 แต้ม ระดับความชื่นชอบปัจจุบัน: 45】

จิ๊

หนานกงชิงเยว่แอบเดาะลิ้นในใจ ก่อนอดไม่ได้ที่จะเริ่มบ่นระบบทั้งสองในห้วงจิต

【เจ้าไม้ท่อนี่ช่างไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดจริง ๆ ต่อให้ข้าเป็นโฉมงามเลิศล้ำเช่นนี้ ระดับความชื่นชอบของเขากลับเพิ่มขึ้นเพียงน้อยนิดเท่านั้น?】