บทที่ 55: ข้าเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

บทที่ 55: ข้าเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

เขาเก็บรอยยิ้มในดวงตาลง ก่อนตอบอย่างสุขุมว่า “อีอี หนึ่งเดียวที่ไม่มีสอง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คุ้มกันก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แววเคลือบแคลงและดูแคลนบนใบหน้าแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มสนิทสนมในพริบตา รีบเบี่ยงกายเปิดทาง ทั้งยังน้อมเอวลงกว่าเดิมหลายส่วน ท่าทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือโดยสิ้นเชิง:

“เป็นคุณชายหานจริง ๆ! เสียมารยาทแล้ว เสียมารยาทแล้ว! เชิญเข้ามาเร็วเข้า! คุณหนูรองกำชับไว้หลายครั้งแล้วว่า หากคุณชายหานมาเยือน ก็ไม่ต้องรายงาน เพียงเชิญคุณชายไปพบนางได้โดยตรง!”

หานจือเวยพยักหน้าขอบคุณ ก่อนเดินตามผู้คุ้มกันเข้าไปในจวน