บทที่ 56: ล่องเรือ

บทที่ 56: ล่องเรือ

มุมปากของนางอดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มจริงใจไม่ได้ ดวงตาและคิ้วเปี่ยมประกาย ราวกับหิมะน้ำแข็งเพิ่งละลาย

“ช่างมหัศจรรย์จริง ๆ”

นางเงยหน้ามองหานจือเวย รอยยิ้มในดวงตายังไม่จางหาย

“ขอบคุณพี่หาน”

รอยยิ้มนี้ราวกับสายลมวสันต์พัดผ่านริมฝั่ง จนใบบัวทั่วทั้งทะเลสาบพากันหม่นสี

หานจือเวยมองนาง รอยยิ้มในดวงตาลุ่มลึกขึ้นหลายส่วนเช่นกัน

เป็นเช่นนั้นจริง ๆ—

ยามยิ้มช่างดูงดงามกว่าเดิมนัก

แผนการนับหมื่นพันย่อมพ่ายแพ้ต่อความผันแปร