บทที่ 54: เดินทางไปเยือนถึงหน้าประตูด้วยตนเอง

บทที่ 54: เดินทางไปเยือนถึงหน้าประตูด้วยตนเอง

ลูกหมาป่าน้อยใช้กรงเล็บตะกุยคอเสื้อของเขา พลางพร่ำเกลี้ยกล่อมอย่างไม่ลดละว่า:

‘พี่ใหญ่ ท่านไม่ลองคิดดูอีกสักหน่อยจริงหรือ? ลองคิดดูสิ ในบรรดาบุรุษหนุ่มทั้งหมด นอกจากเจ้าคนแซ่เซียวแล้ว นายหญิงก็ปฏิบัติต่อท่านเป็นพิเศษที่สุด! ยามมองผู้อื่น นางล้วนมีสีหน้าเย็นชา มีเพียงตอนมองท่านเท่านั้นที่นางจะยิ้ม!’

เมื่อเห็นหานจือเวยไม่หวั่นไหว ชุ่ยเวยก็ร้อนใจจนหูตั้งชัน ความคิดแล่นปรู๊ดปร๊าด ก่อนจะโพล่งข้อสรุปอันน่าตกตะลึงออกมา:

‘หรือว่าพี่ใหญ่คิดว่า นายหญิงตั้งครรภ์บุตรของผู้อื่น จึงไม่คู่ควรกับท่าน!?’

“หุบปากเสียที เจ้าตัวแสบ!”

ในที่สุดหานจือเวยก็ทนไม่ไหว เขายื่นมือไปปิดปากชุ่ยเวยไว้แน่น ห้ามมันกล่าววาจาเหลวไหลเช่นนี้ต่อไป