บทที่ 37: หานจือเวยจากไป

บทที่ 37: หานจือเวยจากไป

ราตรีปกคลุมทั่วผืนฟ้า แสงจันทร์เลือนหาย เหลือเพียงราตรีมืดมนแผ่กว้างออกไป

หานจือเวยเพียงลำพังย้อนกลับมายังส่วนลึกของภูเขาด้านหลัง ซึ่งหนานกงชิงเยว่ประสบภัยเมื่อคืนวาน

พุ่มบุปผาอสูรอันชวนให้ผู้คนลุ่มหลงจิตใจยังคงเอนไหวแผ่วเบาท่ามกลางสายลมยามราตรี

กลีบดอกไม้ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ เปล่งประกายประหลาดละเอียดพร่างพรายในความมืดมิด ดูงดงามบริสุทธิ์ไร้พิษภัย ทว่าภายในกลับซุกซ่อนอันตรายร้ายกาจ

หานจือเวยรู้ดีว่าในส่วนลึกที่สุดของเกสรดอกไม้หนาทึบ มีแมลงพิษขนาดจิ๋วนับไม่ถ้วนซุ่มซ่อนอยู่ พวกมันเกือบโปร่งใสจนยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า ทั้งยังแฝงพิษร้ายแรงเอาไว้

สีหน้าของเขาสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ เขานั่งขัดสมาธิลงหน้าพุ่มบุปผา หลับตาลงแผ่วเบา พลางประสานมือเป็นมุทราเวทอย่างรวดเร็ว และโคจรเคล็ดกลืนสวรรค์หุนหยวนภายในร่างอย่างเงียบงัน