บทที่ 35: “นางเลี้ยงยาก”

บทที่ 35: “นางเลี้ยงยาก”

แสงอรุณยังริบหรี่ หานจือเวยตื่นขึ้นนานแล้ว

เพื่อไม่สร้างความลำบากให้แก่เจ้าของชุ่ยเวย เขาจึงยังไม่ลุกออกไปทันที หากแต่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง หลับตาเข้าฌาน ใช้การฝึกตนฆ่าเวลา

ส่วนเมื่อคืนชุ่ยเวยตื่นเต้นเกินไป มันวนเวียนอยู่รอบกายพี่ใหญ่ พลางส่งเสียง “อาวู้” เบา ๆ อยู่นาน จนล่วงเข้าครึ่งคืนจึงผล็อยหลับไป

หานจือเวยย่อมไม่กล้าปลุกมัน เพียงปล่อยให้มันนอนหลับสนิทอยู่ด้านข้าง ส่วนตัวเขาโคจรพลังวิญญาณไปพลาง แบ่งใจคิดไปพลางว่าหนานกงชิงเยว่มีธุระสำคัญอันใดจึงเรียกหาเขา

ยิ่งคิด ความคิดของเขาก็ยิ่งลอยไปถึงจุมพิตที่ควบคุมไม่อยู่เมื่อคืนโดยไม่รู้ตัว

หากวันนี้นางสังเกตเห็นความผิดปกติบนริมฝีปากขึ้นมาจะทำอย่างไร?