บทที่ 34: สิ่งที่นางหวนคิดถึง

บทที่ 34: สิ่งที่นางหวนคิดถึง

หนานกงชิงเยว่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนก้มลงกำชับลูกหมาป่า “ชุ่ยเวย พาพี่หานไปหาห้องว่างสะอาด ๆ ให้พักผ่อน คืนนี้เจ้าไม่ต้องกลับมาแล้ว ข้าอนุญาตให้เจ้าอยู่พูดคุยกับพี่ชายของเจ้าได้ทั้งคืน แต่จำไว้ว่าต้องเบาเสียงหน่อย อย่ารบกวนผู้อื่น”

ชุ่ยเวยร้องอย่างร่าเริงสองครั้ง หางส่ายไหวราวกับดอกไม้บาน

‘รู้แล้วเจ้าค่ะ นายท่าน!’

‘พี่ใหญ่ พวกเราไปกันเถิด!’

หานจือเวยหลุดหัวเราะ ก่อนเหลือบมองหญิงสาวบนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันกายเดินตามชุ่ยเวยออกไป

จนกระทั่งประตูห้องปิดลงอย่างแผ่วเบา หนานกงชิงเยว่จึงคลายการระแวดระวังทั้งหมดลง ถอดเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่เปียกน้ำค้างยามค่ำคืน แล้วผล็อยหลับไปอย่างเหนื่อยอ่อน