บทที่ 33: “แบกข้ากลับไป”

บทที่ 33: “แบกข้ากลับไป”

ปลายนิ้วของเขาขดเกร็งขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ทว่ากลับมิได้คลายมือออกในทันที

หนานกงชิงเยว่ยืนนิ่งได้อย่างยากลำบากด้วยแรงพยุงจากเขา ก่อนก้มมองขาทั้งสองข้างที่สั่นเทาอย่างควบคุมมิได้ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

ก็สมควรอยู่หรอก เมื่อครู่นางเพิ่งผ่านการกัดกร่อนของพิษร้ายแรงและความทรมานจากภาพหลอน ทั้งยังฝืนประคองสติแสดงละครอยู่นานถึงเพียงนั้น ร่างกายนี้ย่อมถูกใช้งานจนเกินขีดจำกัดไปนานแล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนี้—

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนยื่นมือทั้งสองออกไปทางหานจือเวยโดยไม่ลังเล

“ขาอ่อนแรงแล้ว เดินไม่ไหว เจ้าแบกข้ากลับไป”

น้ำเสียงยังคงเป็นท่าทีเอาแต่ใจของคุณหนูใหญ่ที่เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องสมควร ทว่าหากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าติ่งหูของนางขึ้นสีแดงเรื่อ