บทที่ 32: “สมบัติล้ำค่าที่สุด”

บทที่ 32: “สมบัติล้ำค่าที่สุด”

ชุ่ยเวยเองก็นิ่งงันไปเช่นกัน

มันเงยศีรษะเล็ก ๆ มองหานจือเวย ดวงตาสีเขียวมรกตของสัตว์อสูรเอ่อคลอด้วยประกายน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งเสียง “อาวู” เบา ๆ อย่างหวาดหวั่น

‘พี่ใหญ่ เป็นข้าที่ทำให้ท่านแม่ตายหรือ?’

มันคิดเช่นนั้นมาตลอด

มันคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะตนเองดิ้นซนอยู่ในท้องมารดารุนแรงเกินไป จึงทำให้มารดาอ่อนแอและสิ้นใจไปหลังคลอดมันได้ไม่นาน

ด้วยเหตุนี้ มันจึงพยายามเอาใจพี่ใหญ่อย่างสุดกำลัง หวังชดเชย “ความผิด” ของตน

หานจือเวยย่อตัวลง อุ้มมันเข้าสู่อ้อมแขน

วงแขนของเขารัดแน่น ราวกับหวาดกลัวว่าทันทีที่คลายมือ สิ่งใดบางอย่างจะสูญหายไป

“ไม่ใช่เช่นนั้น”