บทที่ 31: ความจริงใจของหานจือเวย

บทที่ 31: ความจริงใจของหานจือเวย

ที่จริงปลายนิ้วของหนานกงชิงเยว่แห้งไปนานแล้ว ทว่านั่นมิได้เป็นอุปสรรคต่อนางในการยื่นมือลงไปล้างในน้ำอย่างหน้าตาเฉย แถมยังล้างทั้งสองมืออีกด้วย

หลังล้างมือเสร็จ นางยื่นมือเปียกชุ่มไปตรงหน้าหานจือเวย พลางเชิดคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเป็นธรรมชาติยิ่งนัก

“เช็ดให้ข้าแห้ง”

หานจือเวยยังคงเงียบงัน เพียงหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดผืนหนึ่งออกจากแหวนเก็บสมบัติ แล้วค่อย ๆ เช็ดหยดน้ำที่ปลายนิ้วให้นางอย่างอ่อนโยน

ใต้แสงจันทร์ นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องของหญิงสาวถูกเขาประคองไว้ในฝ่ามืออย่างระมัดระวัง ก่อนจะเช็ดทีละนิ้วอย่างละเอียด