บทที่ 30: ความเอาแต่ใจหลังได้สติ

บทที่ 30: ความเอาแต่ใจหลังได้สติ

ลมหายใจของหานจือเวยพลันสะดุดเล็กน้อย

เขากัดปลายลิ้นของตนเองอย่างแรง อาศัยความเจ็บแปลบนั้นดึงสติกลับคืนมา ก่อนจะฝืนปล่อยริมฝีปากของหนานกงชิงเยว่ที่ถูกเขาจูบจนบวมแดงระเรื่อและชุ่มฉ่ำด้วยหยาดน้ำออกอย่างยากลำบาก

ชั่วขณะที่ริมฝีปากแยกจากกัน เส้นใยสีเงินยืดโยงอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ก่อนจะขาดสะบั้นลง ทอประกายวาบหวามใต้แสงจันทร์

หานจือเวยรีบหลุบตาลง แล้วเปลี่ยนไปอมปลายนิ้วกลางข้างขวาของนาง พลางใช้พลังวิญญาณชักนำพิษที่หลงเหลือออกมาต่อ

บางทีอาจเป็นเพราะพิษลดลงไปมาก หนานกงชิงเยว่จึงหลุดพ้นจากภาพหลอนอันเร่าร้อนนั้น และไม่เหนี่ยวรั้งเขาไว้แน่นหนาอีก