กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 29: จุมพิตในภาพหลอน
นั่นคือความหวั่นไหวบริสุทธิ์ที่เขามอบให้เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในอดีตชาติอันแสนสั้นและเหลวไหลของตน
แม้มันจะสั้นเพียงดั่งน้ำค้างยามรุ่งอรุณ
แม้คนทั้งสองจะอยู่กันคนละภพ และเรื่องราวจบลงโดยไม่ได้สมหวังไปนานแล้ว
ทว่าความหวั่นไหวบางอย่างกลับสลักลึกลงในดวงวิญญาณ
ยามนี้ พิษของแมงมุมใยเร้นกัดกร่อนจิตสัมผัสของหนานกงชิงเยว่ดุจกระแสน้ำ พร้อมทั้งรื้อฟื้นความทรงจำช่วงนั้นซึ่งนางฝังลึกไว้ในใจ ไม่แม้แต่จะกล้าแตะต้องโดยง่ายออกมา
เส้นแบ่งระหว่างความเป็นจริงกับภาพมายาค่อยๆ ละลายและพังทลายลงท่ามกลางหมอกพิษ