บทที่ 28: ภาพหลอนและการถอนพิษ

บทที่ 28: ภาพหลอนและการถอนพิษ

‘นายท่าน! นายท่านเป็นอะไรไป?’

‘นายท่านพูดอะไรหน่อยสิ อย่าทำให้ชุ่ยเวยตกใจเลย!’

มันใช้กรงเล็บตะกุยมือของนาง พลางเอาศีรษะถูไถเข่าของนาง ทว่าหนานกงชิงเยว่กลับไร้ปฏิกิริยา ยังคงยืนนิ่งอย่างเหม่อลอยอยู่ที่เดิม รอยยิ้มตรงมุมปากยังลึกขึ้นเรื่อย ๆ

ชุ่ยเวยตกใจจนขอบตาแดงก่ำ หางหนีบแน่นอยู่ระหว่างขาหลัง มันครางสะอื้นพลางหมุนวนอยู่กับที่สองรอบ ก่อนจะยังพอได้สติขึ้นมา—มันนึกขึ้นได้ว่าบนต้นไม้โบราณยังมีคนอยู่อีกผู้หนึ่ง

มันออกวิ่งสุดชีวิต ขาสั้นทั้งสี่ขยับสับอย่างรวดเร็ว กระทั่งวิ่งไปถึงใต้ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า แล้วเงยหน้าร้องโหยหวนสุดกำลัง

‘พี่ใหญ่! พี่ใหญ่ รีบออกมาสิ!’