บทที่ 17: ชุ่ยเวยกับหานจือเวย

บทที่ 17: ชุ่ยเวยกับหานจือเวย

ตลอดช่วงเวลาที่ลูกหมาป่าพักรักษาบาดแผล หนานกงชิงเยว่ยังคงเฝ้าคะนึงถึงวาสนาที่ระบบกล่าวถึงอยู่เสมอ

นางลอบซักถามระบบลิขิตสวรรค์ในใจอยู่หลายครั้ง หวังจะรู้ว่าสิ่งที่เรียกว่าประโยชน์นั้นแท้จริงคืออะไร และจะได้รับเมื่อใด

ทว่าไม่ว่านางจะถามอย่างไร ระบบก็ยังคงปิดปากเงียบ ตอบวนเวียนอยู่เพียงสองประโยค

【เวลายังมาไม่ถึง เมื่อถึงเวลานั้นโฮสต์ย่อมรู้เอง】

【ใกล้แล้ว โฮสต์เพียงรออย่างสงบก็พอ】

หลังจากถามซ้ำอยู่หลายครั้งแต่ไม่ได้คำตอบ หนานกงชิงเยว่จึงเลิกล้มความตั้งใจโดยสิ้นเชิง ไม่เสียเวลาค้นหาคำตอบอีกต่อไป