บทที่ 16: ช่วยชีวิตหมาป่าไว้หนึ่งชีวิต

บทที่ 16: ช่วยชีวิตหมาป่าไว้หนึ่งชีวิต

ระบบลิขิตสวรรค์ตอบตามความจริงว่า: 【นั่นเป็นเพียงลูกหมาป่าภูเขาธรรมดาที่สุดตัวหนึ่ง ยังมิได้เบิกปัญญา และไม่มีรากฐานการบำเพ็ญ】

หนานกงชิงเยว่ยิ่งไม่เข้าใจ: 【ในเมื่อเป็นเพียงสัตว์ป่าธรรมดา เหตุใดต้องช่วยมันด้วย?】

【การช่วยมันจะเป็นประโยชน์ต่อโฮสต์อย่างยิ่ง】

ระบบจงใจเก็บงำคำตอบ ก่อนกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า: 【สรรพสิ่งล้วนมีเหตุและผลแห่งกรรม ส่วนวาสนาและประโยชน์ที่ได้รับ โฮสต์ไม่จำเป็นต้องถามให้มาก อีกไม่นานก็จะได้รู้ด้วยตนเอง】

เมื่อไม่ได้คำตอบที่แน่ชัด หนานกงชิงเยว่ก็อดเบ้ปากเล็กน้อยไม่ได้

แม้ในใจยังเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง นางก็เชื่อว่าระบบลิขิตสวรรค์ไม่มีทางหลอกนาง

ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย่อมต้องมีวาสนาอันไม่ธรรมดาซ่อนอยู่