กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 18: ภารกิจที่สอง
แววตาของหานจือเวยเผยความอบอุ่นจาง ๆ
เขายกมือวางเขตอาคมกั้นเสียงอันเป็นความลับ จากนั้นจึงย่อตัวลงข้างหนึ่ง ลดเสียงลงกล่าวว่า “เอาล่ะ อีอี บอกพี่ใหญ่สิว่าเจ้าถูกพามาที่นี่ได้อย่างไร?”
ดวงตาของชุ่ยเวยพลันแดงก่ำ
มันส่งเสียงครางหอนเบา ๆ อย่างเร่งร้อน เสียงสูงต่ำและสั้นยาวไม่สม่ำเสมอ คล้ายกำลังพยายามบอกเล่าเรื่องบางอย่างอย่างสุดกำลัง หรือไม่ก็กำลังฟ้องญาติที่ในที่สุดก็ได้พบด้วยความน้อยใจ
หานจือเวยรับฟังอย่างเงียบงัน รอยยิ้มตรงมุมปากค่อย ๆ เลือนหาย ความอบอุ่นในดวงตาถูกแทนที่ด้วยจิตสังหารที่จับตัวแน่นขึ้นทีละน้อย
เมื่อชุ่ยเวยหยุดสะอื้น เขายื่นมือไปลูบศีรษะอันปุกปุยของน้องสาวเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มจนแหบพร่าว่า “ข้ารู้แล้ว ขอโทษนะ อีอี เป็นเพราะพี่ใหญ่กลับมาช้า ทำให้เจ้าต้องทนทุกข์มากมายถึงเพียงนี้”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อว่า “ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นาน ข้าจะพาเจ้าไป”
ทว่าชุ่ยเวยกลับส่ายหน้า