เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 ฉันเลื่อมใสสมาคมนักล่ามานานแล้ว (รวมสองตอนเป็นหนึ่ง)
มหาวิทยาลัยหยุนมีต้นไม้หนาทึบ นับตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เขตมหาวิทยาลัยก็เห็นแต่ความเขียวขจีทั่วสายตา สนามหญ้าเขียวชอุ่ม
ตรงข้ามประตูใหญ่เป็นบันไดกว้าง ลั่วเหอเดินขึ้นไปพร้อมอธิการบดีฉินและหวังจื่อถัง พลางกวาดตามองไปรอบด้าน
อาคารสไตล์ผสมผสานระหว่างตะวันออกกับตะวันตกหลังหนึ่งปรากฏสู่สายตา ทั้งเสาโรมัน ประตูเหล็กฉลุลาย และกำแพงอิฐแดง บนยอดอาคารตั้งรูปปั้น “ราชันอินทรีวายุ” อันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นรูปลักษณ์สุดท้ายของอินทรีวายุชางหลาน และยังเป็นตราสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยหยุน
หลังผ่านอาคารไป สองข้างถนนมีต้นแปะก๊วยตั้งเรียงราย ขณะนี้เป็นช่วงฤดูร้อน ใบไม้เขียวขจีราวกับมีหยดน้ำ ผู้ศึกษาจากคณะศิลปกรรมกำลังนั่งวาดภาพอยู่ข้างกระดานวาดรูป ส่วนหนูโคนสนบนยอดไม้ก็มองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างเซ่อซ่า
“นี่คือถนนแปะก๊วยของมหาวิทยาลัยหยุน” อธิการบดีฉินกล่าวอย่างเชื่องช้า “ถ้าเป็นฤดูใบไม้ร่วง ต้นแปะก๊วยจะเปลี่ยนเป็นสีทอง ใบไม้ร่วงปลิวว่อน ทิวทัศน์ตอนนั้นจะงดงามยิ่งกว่า”
ลั่วเหอเองก็ถูกทิวทัศน์งดงามสะกดจนอดถามไม่ได้ว่า “มหาวิทยาลัยหยุนยังมีสถานที่ท่องเที่ยวอื่นอีกหรือเปล่า”
“แน่นอน” อธิการบดีฉินยิ้มพลางกล่าว “ทะเลสาบมรกต ภูเขามรกต หอระฆัง ทะเลซากุระ และทุ่งกุหลาบ ล้วนเป็นทิวทัศน์งดงามของมหาวิทยาลัยหยุน”
“สถานที่ที่ฉันกำลังจะพาคุณไปชมก็คือทุ่งกุหลาบของมหาวิทยาลัยหยุน”